استاد مسرور

استاد مسرور
نوشته رضا طلائی
روان شاد استاد حسین سخنیاد متخلّص به( مسرور) در چهاردهم مهر ماه ۱۲۶۸ خورشیدی در خانواده‌ای متدین در کوهپایه اصفهان چشم به جهان گشود و در دوازدهم مهر ماه/۱۳۴۷ خورشیدی به بیماری سرطان در تهران چشم از جهان فروبست و جنب مقبره ظهیرالدوله مدفون گردید.
استاد مسرور خواندن و نوشتن را در زادگاهش فرا گرفت. ۸ ساله بود که به اتفاق خانواده به اصفهان آمد و در مکتب خانه‌ای مشغول تحصیل شد. سپس همراه برادر ارشدش در مدرسه نیم آورد به تحصیل صرف و نحو و علوم قدیم پرداخت. سپس به مدرسه حقایق رفت و به تحصیل خود ادامه داد. نامبرده پس از رهائی به خراسان- تهران- کاشان و شیراز و اقامت در آن‌ها و آشنائی با شخصیت‌های بزرگ علمی و آموختن. زبان‌های شرقی و خط میخی و پهلوی و موسیقی اصیل ایرانی و معاشرت با هنرمندان و شاعران بزرگ معاصر خود و برخورداری از محضر آنان در سال ۱۳۰۲ به خدمت وزارت فرهنگ در آمد و مدت ۳۶ سال عاشقانه تعلیم و تربیت فرزندان ایران زمین را عهده دار بود و مدتی هم در دانشگاه نظامی تاریخ و ادبیات فارسی تدریس می‌کرد.
زندگانی ادبی استاد مسرور دارای ابعادی است. ۱- بعد شاعری: نامبرده از چهره‌های پر توان وشگرف شعر فارسی است و دیوانش به نام( راز الهام) در سال ۱۳۳۸ چاپ و منتشر شده است. نامبرده در مثنوی[ مرگ قناری] صحنه را چنان استادانه ترسیم می‌کند که گوئی غم را با همه‌ی بزرگی آن با تمام وجود احساس کرده است:
از آن شور و مستی و خنیاگری به جا نیست جز مشت بال و پری
خط و خال دیگر خط و خال نیست خطی هست اما در آن خال نیست
و یا در منظومه‌ی[ فردوسی نامه] چنین می‌سراید:
بزرگان پیشینه‌ی بی نشان ز تو زنده شد نام دیرینشان
تو در جام جمشید کردی شراب تو بر تخت کاووس بستی عقاب
اگر کاوه ز آهن یکی توده بود جهانش به سوهان خود سوده بود
تو آب ابد دادی آن نام را زدودی از او زنگ ایام را
تهمتن نمک خوار خوان تو بود به هر هفت خوان میهمان تو بود
تویی دودمان سخن را پدر به تو باز گردد نژاد هنر
سخن پرچم پر دَرَخشِ تو باد قلم تیغ و اندیشه رخش تو باد
تویی دومین کاوه‌ی روزگار درفش تو شهنامه ی نامدار
۲ – بعد نویسندگی: قدرت نویسندگی استاد مسرور بی گمان کمتر از شاعری او نیست. کتاب[ده نفر قزلباش] که در پنج مجلد چاپ و منتشر شده است کتابی است شور انگیز و خواندنی درباره تاریخ ایران در دوره صفویه. کتاب دیگر(قرّان) که شرح دلاوری‌های لطف علی خان زند است که نشان دهنده گوشه‌ای از تاریخ ایران در اواخر دوره زندیه است. ۳- بعد تحقیق و تولید: استاد مسرور صدها مقاله‌یتحقیقی در زمینه ادب و تاریخ ایران نگاشته است که در جرائد و مجلات چاپ شده است .۴- استاد مسرور برنامه‌های[شهر سخن] و [ایران در آئینه ی زمان] را برای رادیو تهیه و تنظیم می‌نموده است. نامبرده به زبان‌های: عربی- انگلیسی- فرانسه و ترکی آشنائی فراوان داشت. فقدان این شاعر و نویسنده و معلم بزرگ غمی جانکاه بر دل دوستانش نهاد روانش شاد و یادش زنده باد.

با تشکر فراوان از راهنمائی‌های جناب آقای مصطفی کاویانی- رضا طلائی ۴/۸/۹۱
یاد آوری: قراّن نام اسب لطف علی خان زند بوده است-طلائی

تمام حقوق این سایت برای © 2021 آئین فرزانگی. محفوظ است.
پشتيباني توسط سايت آئین فرزانگی