بهار

بهار

آینــــه ی هستــی چـه بـاشــد نیستــی،                   نیسـتــی بگـزیــن، گـــر ابلــه نیستـــی.            مثنوی

                این بیت سخن حکمای اشراق است که گوید جمال هستی مطلق در آیینه نیستی نمودار شد:

چـو قـاف قـدرتـش  دم بر قلـم زد،                                        هــزاران نقش بـــر لــوح عــدم زد.

  عدم در ذات خود چون بود صافـی،                                      از او بـا ظـاهـر آمــد گـنج مخفــی.                 گلشن راز

از این رو، نزد عارفان، رندی و زیرکی این است که آدمی عدم شود و چون آیینه از هر چه رنگ تعلق پذیرد آزاد گردد و گوید: ما را «هیچ» نقش مکنید که «همه»نقشها را طالبیم. و مقصود عارفان از اینکه گویند خاک شو و بمیر و سراپا فقر و نیاز باش همین معناست که :

                  در بهاران کـی شود سـر سبز سنگ؟                  خاک شو تا گل برویی رنگ رنگ.

                  معنـی مـردن ز طـوطــی بــد نیـــاز؛                  در نیــاز و فقــر خــود را مـرده ساز.

                  گــر شــوی مــرده ز اوصــاف بشر،                   بحــر اسـرارت نهـد بــر فــرق ســر.

مثنوی

در بخشی از نیایش ابراهیم (ع) به درگاه خداوند آمده است که :   خدایا، در روز رستاخیز مرا خوار مگردان – آن روز که مال و فرزند هیچ سود نبخشد؛ و هیچ متاعی را بهایی نباشد، مگر آن کس که خدا را «قلب سلیم» و «دل صافی» آورد.

  شعرا ۸۸ ، ۸۹ .

مولانا حدیث نبوی به مضمون زیر را گواه صدق این معنی آورده است :

     خداوند را نظر به نقـش و صـورت  و اعمـــال و افعـــال شمـا نـیسـت؛ بلکه نظرش تنها بر دلهای شماست.

تمام حقوق این سایت برای © 2019 آئین فرزانگی. محفوظ است.
پشتيباني توسط سايت آئین فرزانگی