سخنان کوتاه بزرگان – بخش دوم

سخنان کوتاه بزرگان جهان بخش دوم

گابریل گارسیا مارکز(۲۰۱۴- ۱۹۲۷): حسرت واقعی را روزی می خوری که می بینی به اندازه سن و سالت زندگی نکرده ای.
والت ویتمن(۱۸۹۲-۱۸۱۹): زندگی به من آموخت بودن با کسانی که دوستشان دارم از همه چیز با ارزش تر است.
آلبر کامو(۱۹۶۰-۱۹۱۳): شغل تنها زمانی ارزش دارد که آزادانه پذیرفته شود.
اسماعیل دولابی(۱۲۸۲- ۱۳۸۱ه –ش): اعمال هر کس به اندازه معرفتش قیمت دارد.خلوص عمل بسته به میزان معرفت است.
ایمانوئل کانت(۱۸۰۴- ۱۷۲۴): آگاهی، دانش سازمان یافته است و خرد، زندگی سازمان یافته.
وین دایر(۲۰۱۵-۱۹۴۰): برای آغاز هر تحول در خود، ابتداء منبع تولید حرص و ترس و نفرت را در خود شناسائی و ریشه کن کنید.
برتراند راسل(۱۹۷۰- ۱۸۷۲): اگر خوب زندگی کنی به حتم شاد نمی شوی، اما اگر شاد باشی خوب زندگی خواهی کرد.
شکسپیر(۱۶۱۶- ۱۵۶۴): چقدر بد بختند آنان که صبر و شکیبایی ندارند، مگر نه آنستکه زخم ذره ذره التیام می یابد.
ژان پل سارتر(۱۹۸۰ – ۱۹۰۵): ساعت سه برای هر کاری که آدم می خواهد انجام دهد یا دیر است یا زود.
فراندو پسوا (۱۹۳۵- ۱۸۸۸): بهترین ویژه گی در زندگی روز مره، نیروی محرکه ای است که به عمل منتهی می شود یعنی اراده راسخ.
ژان ژاک روسو (۱۷۷۸-۱۷۱۲) سعی کنید همانگونه باشید که می خواهید دیگران شما را ببینند.
مولانا(۶۰۴- ۶۷۲ ه-ق): ای برادر تو همه اندیشه ای/ما بقی خود استخوان و ریشه ای
آندره ژید (۱۹۵۱ – ۱۸۶۹): بگوش تا عظمت در نگاه تو باشد، نه در آنچه می نگری.
آلفرد دو موسه (۱۸۵۷- ۱۸۱۰): انسان خود را نمی شناسد، مگر در هنگام فقر و بدبختی.
آنوتول فرانس (۱۹۲۴-۱۸۴۴): دانشمند کسی است که فرق میان من می دانم و من می پندارم را می داند.
اسکات پک( ۲۰۰۵- ۱۹۳۶): دوست داشتن انسان ها، به معنای دوست داشتن خود به اندازه دیگری است.
لئو تولستوی (۱۹۱۰-۱۸۲۸): آن عصای جادوئی هم، به من واگذار شده، این منم که باید چگونگی استفاده از آن را بدانم.
رالف والدو امرسون (۱۸۸۲- ۱۸۰۳): آن گاه که انسان در برابر خود می ایستد، به نظر می رسد، همه چیز سد راه اوست.
الکساندر پوپ (۱۷۴۴-۱۶۸۸): با هر نا راحتی کوچک خشمگین شدن و به دیگران پریدن، نشانه غرور بی اندازه یا کم عقلی است.
گابریل گارسیا مارکز (۲۰۱۴- ۱۹۲۷): تصمیمات کوچک را باید با مغز گرفت و تصمیمات بزرگ را با قلب.
برنارد شاو (۱۹۵۰-۱۸۵۶): در ازدواج باید چهار عمل اصلی حساب رعایت شود: جمع، تفریق، ضرب و تقسیم.
موریس مترلینگ (۱۹۴۹-۱۸۶۲): آینده ها بزرگ به نظر می رسند، اما وقتی گذشتند، می فهمیم که نا چیز بوده اند.
آلبرت شوایتزر(۱۹۶۵-۱۸۷۵): خوشبختی چیزی بیشتر از سلامتی خوب و حافظه ای بد نیست.
ارنست همینگوی (۱۹۶۱- ۱۸۹۹): نیازی نیست انسان ها را امتحان کنید، کمی صبر کنید، امتحان خود را پس می دهند.
پابلو پیکاسو (۱۹۷۳- ۱۸۸۱): آرامش کامل تنها در آغوش طبیعت امکان پذیر است.
آیزاک نیوتن (۱۷۲۷- ۱۶۴۳): آن چه می دانیم یک قطره است و آن چه نمی دانیم یک اقیانوس!!
فردریش شیلر(۱۸۰۵- ۱۷۵۹): جوانی مخلوطی است از غرور و نشاط و پیری خوابی است از الهام و خاطرات.
فردریش انگلس (۱۸۹۵-۱۸۲۰): یک گرم عمل از یک تُن نظریه با ارزش تر است.
آرتور شوپنهاور(۱۸۶۰-۱۷۸۸): اولین درسی که والدین باید به فرزندان خود می دهند صداقت است.
ابن سینا(۳۵۹-۳۱۶ه-ش): نشانه دوست نکو آنست که خطای تو را بپوشاند و تو را پند دهد و رازت را آشکار نسازد.
اندره موروا(۱۹۶۷-۱۸۸۵): ثروت ها و نام آوری هایی که زاده یک لحظه از عمراند، در یک لحظه فنا می شوند.
فردوسی(۳۱۹-۴۰۴ ه ش): خداوند درهای هنر را به روی دانایان دادگر باز کرده است.
توماس کارلایل (۱۸۸۱-۱۷۹۵): اخلاق مهم ترین درس است هرچند دستمزد آن گران باشد.
هلن کلر(۱۹۶۸-۱۸۸۰): هنگامی که به خورشید نگاه می کنید، سایه ای نخواهید دید.
دیل کارنگی (۱۹۵۵- ۱۸۸۸): برای راه یافتن به دل هر کسی باید از آن چه نزد او عزیز است، سخن بگویی.

بیل گیتس(۱۹۵۵- BirthD ): من رقابت با هیچ کس جز خودم نیستم. هدف من مغلوب کردن آخرین کاری است که کرده ام.
میگل آنژ(۱۵۶۴- ۱۴۷۵): دیدگاه هر نویسنده از کتابش و دیدگاه هر هنر مندی از هنرش معلوم می شود.
ناپلئون بناپارت ( عفت در زن مانند شجاعت در مرد است. من از مرد ترسو و زن نا نجیب متنفرم.
مرتضی مطهری(۱۲۹۸- ۱۳۵۸ه-ش ): انسان کامل یعنی انسانی که قهرمان همه ارزش های انسانی است. او در همه میدان های انسانیت قهرمان است.
ریچارد باخ(۱۹۳۶- BirthD ): زمانی که پرسش های خود را به خوبی بیان می کنی، خودشان پاسخ خود هستند.
برتراند راسل(۱۹۷۰- ۱۸۷۲): ترس از عشق، ترس از زندگی است و آنانی که از عشق دوری می کنند، مردگانی بیش نیستند.
آلبرت اینشتین(۱۹۵۵- ۱۸۷۹): همزمان با گسترش دایره دانش ما، مجهولاتی که این دایره را احاطه کرده است گسترش می یابد.
گاندی(۱۹۴۸-۱۸۶۹): بخشودن کسی که به تو بدی کرده، تغییر گذشته نیست، تغییر آینده است.
لودویگ وینگنشتاین (۱۹۵۱-۱۸۸۹): در پی آن باش که دوست داشته شوی، نه آن که ستوده شوی.
سهراب سپهری(۱۳۰۷- ۱۳۵۹):
لحظه ها می گذرد، آنچه بگذشت نمی آید باز/قصه ای هست که هرگز دیگر، نتوان شد آغاز.
الکساندر مکزی(۱۸۹۲- ۱۸۲۲): علت هر شکستی، عمل کردن بدون اندیشه است.
بقراط(۳۷۰- ۴۶۰ ق-م):هرجا هنر طبابت مورد علاقه باشد، در آن جا علاقه به انسانیت هم وجود دارد.
بنجامین دیزرائیلی(۱۸۸۱- ۱۸۰۴): بزرگترین فن زندگی، استفاده از فرصت های بی نظیری است که بر ما می گذرد.
داستایوفسکی(۱۸۸۱-۱۸۲۱): برداشتن گامی تازه، بیان کردن سخنی نو، این چیزی است که مردم بیش از همه از آن وحشت دارند.
توماس ادیسون(۱۹۳۱-۱۶۴۷): من در زندگی خود حتی یک روز هم کار نکرئه ام، آنچه انجام داده ام تفریح بوده است.
شارل دو منتسکیو(۱۷۵۵- ۱۶۸۹): باید آزادی راموقتاً از دست داد تا برای همیشه آن را حفظ نمود.
گراهام بل(۱۹۲۲- ۱۸۴۷): اکتشافات و پیشرفت های بزرگ، همگی حاصل همکاری اذهان متعدد است.
جرج برنارد شاو(۱۹۵۰- ۱۸۵۶): سکوت کردن، فضیلتی است که باعث می شود، شما عیب دیگران را ببینید و دیگران عیب شما را نبینند.
لئو تولستوی( ۱۹۱۰- ۱۸۲۸): انسان نمی تواند به تنهایی و برای خود زندگی کند، این مرگ است نه زندگی!!
گالیله(۱۶۴۲- ۱۵۶۴): آموزگاران در را باز می کنند اما این تویی که باید وارد شوی.
فردریش نیچه (۱۹۰۰-۱۹۴۴): بلند پروازی من این است که در ده جمله جیزی را بگویم که دیگری در یک کتاب می گوید.
توماس کارلایل(۱۸۶۱-۱۷۹۱): بزرگترین عیب این است که از عیب خود آگاه نباشیم.
ویل دورانت(۱۹۸۱-۱۸۸۵): تمام تاریخ در حکم نقطه نا چیز در فضاست و نخستین درس آن فروتنی است.
جبران خلیل جبران(۱۹۳۱- ۱۸۸۳): بعضی از مردم با شادی می بخشند و شادی برای آنان پاداش همان بخشش است.
الکساندر دوما( ۱۸۷۰- ۱۸۰۲): پول را فقط به اندازه ارزش آن به حساب آور که یک خدمتکار خوب و ارباب بدی است.
فرد ریش شیلر(۱۸۰۵- ۱۷۵۹): در دنیا تنها کسی موفق می شود که به اتظار دیگران ننشیند و همه چیز را از خود طلب کند.
میگل د سروانتس(۱۶۱۶-۱۵۴۷): آن که ثروت خود را ببازد، زیاد باخته است. اما آن که شهامت خود را ببازد، پاک باخته است.
رومن رولان(۱۹۴۴-۱۸۶۶): چیزی بد تر از آن نیست که شخصی به هنگام بدبختی، روزگار خوشی را به یاد آورد، پس نگهبان روزگار خوش باشید.
تری ایگلتون(۱۹۴۳- BirthD ): شیر از رام کننده خود قوی تر است. این را رام کننده می داند اما شیر نمی داند.
آلدوس هاکسلی(۱۹۶۳-۱۸۹۴): فقط یک راه وجود دارد که کسی را به کاری وادارید و آن ایجاد اشتیاق آن کار در اوست.
مولیر(۱۶۷۳- ۱۶۲۲): ابله تحصیل کرده، از ابله بی سواد ابله تر است.
جگ لندن (۱۹۱۶- ۱۸۷۶): هیچ می دانی فرصتی که از آن بهره نمی گیری، آرزوی دشمن توست.
سیسرون ( ۴۳- ۱۰۶ ق-م): آنان که دوستی و محبت را به زندگی خود راه نمی دهند، مثل آن است که مانع طلوع خورشید می شوند.
آلبرت هوبا رد(۱۹۱۵- ۱۸۵۶): بار اندوه را به تنهایی می توان کشید، اما برای شاد بودن به دونفر نیاز است.
حافظ(۷۲۷- ۷۹۲ه ش): از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر/ یادگاری که در این گنبد دوار بماند.
مارک تواین(۱۹۱۰-۱۸۳۵): الماس را جز در قعر زمین نمی توان یافت و حقایق را جز در اعماق فکر نمی توان کشف کرد.
سروانتس(۱۶۱۶-۱۵۴۷): هیچ انسانی عاقل متولد نمی شود، زمان همه چیز را پخته تر می کند.
کنفوسیوس (۴۷۹-۵۵۱ ق م): دانش کهن را بیاموز و دانش نو را فراگیر تا شایسته آموزگاری باشی.
آنتوان دو سنت اگزوپری(۱۹۴۴- ۱۹۰۰): تجربه به ما می آموزد که عشق آن نیست که به هم خیره شویم. عشق آن است که هر دو به یک سو بنگریم.
میشل دو مونتین(۱۵۹۲- ۱۵۳۳): آن کس که به انتظار تشنگی ننشیند، هر گز لذت حقیقی نوشیدن را درک نخواهد کرد.
مارسل پروست(۱۹۲۲- ۱۸۷۱): سفر راستین برای کشف کردن، رفتن به مکان تازه نیست، بلکه یافتن نگاهی تازه است.
فردریش نیچه(۱۹۰۰- ۱۸۴۴): کسی که دلش را به بند بگشد، جانش را آزاد کرده است.
مهاتما گاندی(۱۹۴۸- ۱۸۶۹): پیروزی آن نیست که هرگز زمین نخوری، پیروزی آن است که بعد از هر زمین خوردنی برخیزی.
توماس ادیسون(۱۹۳۱- ۱۸۴۷): هیچ چیز واقعاً خراب نیست، حتی ساعتی که از کار اُفتاده، دوبار، در روز زمان را درست نشان می دهد.
لئوناردو داوینچی(۱۵۱۹- ۱۴۵۲): فقیر آن شاگردی است که از استاد خود پیشی نگیرد.
نیکولا بوالو(۱۷۱۱-۱۶۳۶): دوستانی را انتخاب کنید که به سرعت شما را اصلاح کنند.
مصطفی چمران(۱۳۱۰-۱۳۶۰ ه ش): خدایا مرا برای گناهانی که در شبانه روز انجام می دهم و با هزاران قدرت عقل توجیهشان می کنم ببخش.
جان ماکسول(۱۹۴۰- BirthD ): زیاد کار کردن هنر نیست، هوشمندانه کار کردن هنر است.
جبران خلیل جبران(۱۹۳۱- ۱۸۸۳): چه زیبا ست هنگامی گه در اوج نشاط و بی نیازی هستی دست به دعا و نیایش برداری.
ویلیام شکسپیر(۱۶۱۶-۱۵۶۴): دوستی نعمت گرانبهایی است. خوشبختی را دو برابر می کند، و به بدبختی تخفیف می دهد.
فریدریش شیلر(۱۸۰۵ -۱۷۵۹):آدم بسیار محتاط بندرت کار انجام می دهد.
امام رضا ع (۱۴۸-۲۰۳ هق): ایمان چهار رکن دارد: توکل بر خدا – رضا به قضای خدا –تسلیم به امر خدا و واگذاشتن کارها به خدا.
آنتونی رابینز(۱۹۶۰ – BirthD ): برای رسیدن به هر موفقیت فردی، باید اول تغییراتی در باورهای خود ایجاد کنی.
جالینوس حکیم( ۲۱۰-۱۳۰ ق م ): غذا را سبک کن تا از مرض ایمن باشی.
بتهون (۱۸۲۷- ۱۷۷۰): هرگاه آسایش دراز مدت و بی دلیل باشد، به تنبلی می گراید.
فرانتس کافکا(۱۹۲۴- ۱۸۸۳): دوست داشتن را در چشمی بجوی که حتی وقتی بسته است رؤیای تو را می بیند.
الفرد دو موسه(۱۸۵۷- ۱۸۱۰): فقرا ، نه جیبی دارند و نه پولی که در آن بگذارند و نه فگری که غصه پول و جیب خود را بخورند.
رالف والدو امرسون(۱۸۸۲- ۱۸۰۳): مشورت هنری است که به کمک آن می توانید همه را به همکاری خود دعوت کنید.
هنری وادز ورث لانگ فلو(۱۸۸۲- ۱۸۰۷): در میان اندوه، خطا و غم، شبنم جوانی را در دل خود نگهدار و بر لبان خود لبخند حقیقت را.
جواهر لعل نهرو(۱۹۶۴- ۱۸۸۹): برگرداندن تصاویر آویخته بر دیوار، مسیر تاریخ را عوض نمی کند.
فرنادوپسوا(۱۹۳۵- ۱۸۸۸): من هرگز درباره هرچه زندگی می دهد یا می گیرد اشگ نمی ریزم.
آرتود شوپنهاور(۱۸۶۰-۱۷۸۸): انسان کامل کسی است که زندگانی خود را به دست خود بسازد.
آندره مورا(۱۹۶۷-۱۸۸۵): چیزی که بدون رنج و زحمت آموخته شود، بزودی فراموش می شود.
ویکتور هوگو(۱۸۸۵- ۱۸۰۲): در هر ملت چراغی است که به عموم افراد نور می دهد و آن معلم است.
ژان ژاک روسو(۱۷۷۸- ۱۷۱۲): آن که اندگ رنجی را تحمل نمی کند، محتمل است که به رنجی کلان گرفتار آید.

تمام حقوق این سایت برای © 2022 آئین فرزانگی. محفوظ است.
پشتيباني توسط سايت آئین فرزانگی