هفت سرمایه معنوی کشورها

هاشور
هفت سرمایه معنوی کشورها
رضا بابایی

هر کشوری دو گونه سرمایه‌ دارد: مادی و معنوی.
سرمایه‌های مادی عبارت‌اند از: آب و هوا، موقعیت جغرافیایی، معادن طبیعی، حاصل‌خیزی زمین، سخاوت آسمان، میانگین آی‌کی‌یو، جمعیت جوان، همسایگان همسو و توسعه‌یافته، دسترسی آسان به آب‌راه‌های بین‌المللی، طبیعت زیبا، جذابیت‌های توریستی و…
سرمایه‌های معنوی کشورها نیز همین قدر متنوع و متکثر است و می‌توانند حتی بدون سرمایه‌های مادی، کشوری را به سعادت و خوشبختی برسانند. برخی از مهم‌ترین و عمومی‌ترین سرمایه‌های معنوی کشورها به این شرح است:
۱٫ اعتماد ملی
اعتماد مردم به یک‌دیگر و نیز اعتماد متقابل میان ملت و دولت، از مهم‌ترین سرمایه‌های معنوی یک کشور است؛ زیرا موجب همگرایی و هم‌افزایی نیروها به سمت اهداف ملی است. آنچه بیش از همه اعتماد ملی را خدشه‌دار می‌کند، ناهمسویی دولت و ملت در اهداف کلان کشوری است.
۲٫ میهن‌دوستی و رضایت نسبی از وضع موجود
مردمی که به هر دلیلی از کشور خود و زندگی در آن خشنود نباشند، به هیچ روی در آبادسازی آن نمی‌کوشند. به قول سعدی:
سعدیا «حب وطن» گرچه حدیثی است درست نتوان مرد به‌سختی که من اینجا زادم
نارضایتی از وضع موجود، انگیزه شهروندان را برای خدمت به کشور و کوشش در مسیر رشد ملی، کاهش می‌دهد و اگر ادامه یابد، کشور را در ورطه‌ای از واکنش‌های سرمایه‌سوز می‌اندازد.
۳٫ اعتبار جهانی
اعتبار جهانی، هزینه‌های کشور را در راه رسیدن به اهداف بلندمدت کاهش می‌دهد. بدون اعتبار جهانی، برای رسیدن به هر مقصودی باید از سخت‌ترین موانع عبور کرد. در غیبت اعتبار جهانی استفاده از سرمایه‌های خارجی نیز ناممکن است.
۴٫ خوش‌بینی به آینده
امید به آینده‌ای روشن و دل‌خواه، همت‌ها را افزون می‌کند و به افسردگی و بی‌عملی پایان می‌دهد.
۵٫ امکان مشارکت عمومی در مسیر توسعه
ممکن است مردم کشوری انگیزه و همت کوشش در راه بازسازی کشورشان را داشته باشند، اما ساختار سیاسی کشور همه درها را به سوی همگان باز نکند. بنابراین از علل موفقیت کشورها امکان حضور همه شهروندان در منصب‌های گوناگون است.
۶٫ برتری ارزش‌های اخلاقی بر موفقیت‌های شغلی و مادی
در کشوری که فردیت‌گرایی و خودپرستی گریبان‌ها را در دست داشته باشد، جایی برای ارزش‌های اخلاقی نیست؛ زیرا اخلاق یعنی مراعات حقوق دیگران و مواجهه منصفانه با غیر. مردمی که جز به موفقیت‌های شخصی نمی‌اندیشند، چگونه می‌توانند پایبند ارزش‌های اخلاقی باشند؟ از سوی دیگر همین ارزش‌ها زمینه همگرایی ملی را فراهم می‌کنند.
۷٫ تاریخ و فرهنگ
اگر جغرافیا و موقیعت سوق الجیشی، از سرمایه‌ها و امکانات مادی هر کشوری است، تاریخ و کارنامه تمدنی و غنای فرهنگی، سرمایه معنوی آن کشور به شمار می‌آید. پیشینه فرهنگی و علمی ملت‌ها اگرچه عاملیت بالفعل نداشته باشد، اما زمینه روانی رشد و توسعه را فراهم می‌کند.
اطلاعات شماره ۲۶۹۲۵

تمام حقوق این سایت برای © 2019 آئین فرزانگی. محفوظ است.
پشتيباني توسط سايت آئین فرزانگی