پیامبر (ص) از زبان علی (ع)

دکتر محمدعلی فیاض‌بخش

خداوند پیامبر را از درخت نبوّت ـ به عنوان برترین ثمره آن ـ برگزید و وی را از چراغدان روشنایی و از برترین اعلی علّییّن برآورد. خاستگاه او از اصیل‌ترین نقاط زمین (مکّه) بود که وی را فروغ ظلمت‌ها و سرچشمه حکمت‌ها قرار داد.
پیامبر خدا، طبیعی است که کوله‌بار شفا بر دوش در میان خلایق می‌گردد و مرهم آرامش‌بخش خویش را بر جان‌ها می‌نهد و مواضع درد را درمان می‌بخشد و هر آن کس را که نیازمند و محتاج ببیند بر او شفقت و معالجت می‌آورد؛ از دل‌های مرده تا گوش‌های ناشنوا و فسرده و زبان‌های خاموش و درکام اوفتاده، به مرهم شفابخش خویش بیماری غفلت و سرگردانی را دوا می‌کند؛ هر آن جای که این غفلت‌زدگان در حکمت و دانایی را بر خویش مسدود کرده باشند و جان از زبانه‌های پرالتهاب علوم برنیفروخته باشند؛ که چنین مردمانی همانا همچون چارپایانی چرنده و سنگ‌هایی سخت و نفوذ ناپذیرند.برای آنان که در طلب بصیرت و روشنی ضمیرند، مجهولات را آشکار گردانَد و به واماندگان و دورافتادگان از راه هدایت، بیرق حق را برافرازد، تا در فروغ آن، پرده‌های افتاده بر قیامت از چشمانشان فرارود و صاحبان کیاست و زیرکی را به نشانه‌های آن متوجّه گرداند.
شما را چه شده است!؟ که در جان‌های بی‌پیکر و جسم‌های بی‌روح غوطه‌ور افتاده‌اید؟ به ظاهر عبادات بدون توجه به صلاح و پرهیزگاری دل خوش داشته‌اید. بازرگانانی را می‌مانید که جز ضرر و زیان عایدی ندارید و خواب زدگانی شده‌اید که با چشمان باز خفته‌اید و حاضرانی هستید که دل در جای دیگر سپرده‌اید و بینایانی که فروغ از دیده خود ستانده‌اید و شنوایانی که کری را میهمان پرده گوش خود ساخته‌اید و سخنورانی که لالی را پیشه‌ی خود کرده‌اید!…۱… رسول خدا دنیا را کوچک می‌دید و آن را حقیر می‌شمرد و می‌دانست که خداوند عالم ـ به اختیار و خواسته رسول- دنیا و زخارف آن را از وی دریغ داشت و درچشم دیگران، این حقارت را بزرگ و فریبنده ساخت. آن بزرگوار نیز چشم و دل از دنیا فرو پوشاند و به زیبندگی و فریبندگی آن دل نداد و به اعراض و بی‌میلی به هو‌س‌های دنیوی سرکرد. دوست می‌داشت که زینت و آرایش‌آن را نبیند و جامه‌ای اغواگر و پر زرق بر تن ننماید و یا به مقام فانی آن اقامت نکند. تا بدان جا به تبلیغ دین در میان بندگان خدا قد بر افراشت که حجّت بین خود و خدایش را به اتمام رساند و امّتش را از عذاب الهی بیم داد و در نصیحت و اندرز به ایشان فرو نگذاشت و آنان را به بهشت و رضوان پروردگار بشارت‌گر شد.ماییم آن درخت نبوت و محّل نزول وحی‌رسالت و مقام رفت و آمد فرشتگان الهی و کان‌های علم و حکمت یاری‌گر و دوستدار ما در انتظار رحمت باشد و دشمن و مبغض‌ما جز توقّع عذاب و درشتی پروردگار نبرد.۲…خداوند او را در زمانی برانگیخت که مردم در ضلالت و گمراهی بودند و در حیرت و سرگشتگی غوطه‌ می‌‌خوردند و در راه فتنه و فساد گام می‌نهادند. هواها و هوس‌ها ایشان را در چنگال خود می‌فشرد و کبر و نخوت آنان را به تبهکاری می‌سپرد. نادانی و جهل به سبکسری‌شان می‌کشید و به پریشان حالی و اضطراب‌شان فرو می‌فکند. پس رسول خدا به نصیحت و ارشاد مردمان کمر بربست و دراین راه استقامت ورزید تا بدان پایه که ذرهّ‌ای از حکمت و دانش و پند نیکو فرو نگذاشت.۳… قرارگاه و منزلش بهترین مستقّر و زادگاه و خاستگاهش برترین‌ها بود؛ که معادن بزرگواری و کرامت و بسترگاه آرامش و سلامت بر او هموار گشته بود. دل‌های نیکوکاران شیفته و واله وی شد و حدقه‌ی چشمان به سوی او چرخید. خداوند کینه‌های دیرینه را به واسطه وجود پیامبرش از دل‌ها زدود و شرار دشمنی‌ها را خاموش ساخت و در میان برادران الفت و دوستی درافکند و خویشان از هم جدا شده را به هم پیوست و ذلّت و درماندگی مؤمنان را با ظهور او به عزّت و سربلندی بدل ساخت و کفّار را نکبت و بدبختی ارزانی داشت. سخنش همچو خاموشی‌اش رهگشا بود و سکوتش همچون سخن گفتنش راهنما ۴

***

آیا می‌توانیم ماه ربیع را به بهار آشنایی بیشتر با پیامبر دینمان تبدیل کنیم؟

آیا می‌توان پیامبر را از زبان رشد یافته و تربیت شده خانه او ـ علی‌علیه‌السلام ـ دوباره شنید؟ آیا می‌شود امسال ـ برای یک بار امتحانی هم که شده! ـ مجالس مولودی خوانی و نقل افشانی و پایکوبی را به آموزه‌های آموزنده‌تر پیوند زنیم و معرفت خود را نسبت به پیامبر و اهل بیت او از طریق معرفت‌شناسان افزایش دهیم؟ شماره ۲۵۲۳۹

پی نویس:

۱ – نهج‌البلاغه فیض: خطبه ۱۰۷ ۲ – همان: خطبه ۱۰۸

۳ – همان: خطبه ۹۴ ۴ – همان: خطبه ۹۵

تمام حقوق این سایت برای © 2019 آئین فرزانگی. محفوظ است.
پشتيباني توسط سايت آئین فرزانگی